تهران - حیاتانتظار و پرهیز از گناهآرزوى ما این است که هم دولت حقّ در جهان حکومت کند، و هم همه بر صراط مستقیم عبودیّت قرار بگیریم. بنابراین، اگر قبل از ظهور دولت حقّ خاطر جمع باشیم که بر صراط مستقیم بندگى هستیم، بهتر است؛ لذا باید از گناهانى که زمینه ى ظهور دولت حضرت غائب ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ را براى ما فراهم نمى کند، پرهیز نماییم. انتظار فرج و تحصیل مقدّمات آنما باید انتظار فرج حضرت غائب ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ را داشته باشیم، و فرجش را فرج عموم بدانیم، و در هر وقت و هر حال باید منتظر باشیم، ولى آیا مى شود انتظار فرج آن حضرت را داشته باشیم، بدون مقدمات و تحمّل ابتلائاتى که براى اهل ایمان پیش مى آید؟! با این حال، چه اشکالى دارد که تعجیل فرج آن حضرت را با عافیت بخواهیم، یعنى این که بخواهیم بیش از این بلاها که تا به حال بر سر مؤمنین آمده، بلاى دیگرى نبینند؟!زیرا در روایت آمده است:وقتى سفیانى خروج مى کند، هر کس نام على، فاطمه، حسن و یا حسین را دارد مى کشد.پس از این که عدّه اى کشته مى شوند، بقیّه مى گویند: پدران و مادران ما گناه کرده اند و این اسم ها را بر ما گذاشته اند، ما چه تقصیر داریم. در این جا سفیانى تفضّل مى کند! و به افراد خود دستور مى دهد از کشتن صاحب بعضى از نام ها خوددارى کنند، ولى صاحب بعضى از نام ها را بکشند! چنان که زمانى یهودى ها اگر مى دیدند صاحب شناسنامه، شیعى است، فورا او را مى کشتند!الآن هم منتظر دستورند! در هر حال، باید منتظر فرج باشیم ولى با مقدمات آن؛ ولى مى دانیم که ضعیفیم و طاقت ابتلائات سخت را نداریم، لذا از خدا بخواهیم که شیعه بعد از این دیگر به ابتلائات بیشتر، مبتلا نشود. و اهمّ مقدّمات انتظار فرج را که توبه و طهارت از گناهان است، تحصیل کنیم.گرد خاک پاى زوّار را مى‌بوسم!مسلمانان در شأن اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ در غایت اختلافند، چنان که در مورد قرآن نیز چنین هستند. برخى آن‌قدر ضعیف هستند که در بوسیدن ضریح آنها شکّ و اعتراض دارند.آقایى ظاهرا به مرحوم شیخ انصارى که حرم یا ضریح را بوسید، اعتراض کرد که آقا شما هم؟!برعکس مرحوم دربندى به ایشان گفت: آقا، کار شما براى مردم حجّت است، وقتى به حرم مى‌روى، ضریح حرم حضرت ابوالفضل ـ علیه السّلام ـ را ببوس.شیخ در جواب فرمود: عتبه‌ى درب را مى‌بوسم که گرد و خاک پاى زوّار است!در یکى از زیارات حضرت سیّد الشّهدا ـ علیه السّلام ـ آمده است:« ثُمَّ قَبِّلِ الضَّریحَ مِنْ أَرْبَعِ جَوانِبِه.» سپس ضریح را از چهار سویش ببوس. 1،21- ر.ک: بحار الانوار، ج 98، ص 336؛ اقبال الاعمال، ص 712.2- در محضر یک، ج1، ش 462 مرحوم آیت الله بهجت«قدّس سرّه»